Η ράβδος και το πουλάρι. Του Kutlu Adalı

sopa ve sipa

Ακολουθεί μετάφραση στα ελληνικά αποσπάσματος από το τελευταίο άρθρο του Kutlu Adalı που δημοσιεύθηκε δύο μέρες πριν από τη δολοφονία του στις 6 Ιουλίου 1996.

Πρέπει να παραιτηθούμε από την πολιτική της «μητέρας πατρίδας – μικρής πατρίδας». Στην ψυχή αυτής της πολιτικής υπάρχει το κρίμα, υπάρχει η ανικανότητα και το κλαψούρισμα, υπάρχει η επαιτεία και η τεμπελιά, υπάρχει η εκμετάλλευση, υπάρχει η ένδεια και η υποταγή, υπάρχουν χαστούκια στο πρόσωπο, σφαλιάρες και κλωτσιές, υπάρχει καταπίεση, πίπτει ράβδος, όμως δεν υπάρχει καθόλου χώρος για προσωπικότητα, για ταυτότητα, για περηφάνια και αξιοπρέπεια.

Όταν ο άνθρωπος αποκοιμηθεί στη σχέση μητέρας-μικρής πατρίδας τότε δεν μπορεί να παράγει πολιτική, εξαφανίζεται η κουλτούρα και η κοινοτική του δομή, εξαφανίζονται οι δικοί του ιδιαίτεροι νόμοι, κανόνες και ρυθμίσεις, παραδίδεται στο νόμο της μητέρας πατρίδας. Αλλάζει ολοκληρωτικά η δομή του κράτους, από τον αγρότη στον στρατιώτη, από τον μανάβη στο δημόσιο υπάλληλο, από τον μαθητή στον δάσκαλο, από τον αστυνομικό στον μάγειρα, από τον μπακάλη στον τραπεζιτικό και από τον μηχανικό στον εργάτη. Όμως ο οργανισμός που ονομάζεται κράτος έχει όρθιο το κεφάλι. Ο λαός που έχει ανεξάρτητες πολιτικές δομές, έχει τον πληθυσμό του, τον πρόεδρό του, την κυβέρνηση του, τη βουλή, τους θεσμούς και τις οργανώσεις του. Δεν είναι εξαρτημένος από εξωτερικούς ελέγχους, πιέσεις και επιβολές. Ο Πρόεδρος ενός τέτοιου κράτους, εκπροσωπεί μόνο το κράτος του. Ο ηγέτης του κράτους νιώθει ευθύνη απέναντι στο λαό που ζει οργανωμένος υπό την διοίκηση του. Προστατεύει τις αξίες της χώρας του και δεν παραχωρεί την παραγωγή της σε άλλους, δεν την μετατρέπει σε μια καταναλωτική κοινωνία. Δεν φτωχοποιεί τους ανθρώπους της και δεν τους αναγκάζει σε μετανάστευση. Δεν λέει ποτέ «Τούρκος φεύγει, Τούρκος έρχεται». Δείχνει αξία και σεβασμό στον λαό του και προσπαθεί να τον ανυψώσει. Όταν ένας Πρόεδρος κράτους, όταν ένας κρατικός ηγέτης αποκοιμηθεί στον πολιτική μητέρας-κόρης πατρίδας, χάνει τα χέρια του και σε λίγο χάνει και το κεφάλι του. Δεν του μένει ούτε το κράτος, ούτε η κοινότητα του. Την χώρα του τότε διοικούν νομάρχες και κυβερνήτες. Από κάθε γωνιά αυτής της μικρής πατρίδας που έχει μετατραπεί σε χάνι, υψώνονται φωνές «αχ και βαχ» όπως αυτές της κουκουβάγιας.

Η πολιτική «μητέρα πατρίδα-μικρή πατρίδα», η πολιτική «Τούρκος φεύγει, Τούρκος έρχεται» τελικά γέννησαν την πολιτική «Τούρκος σκοτώνει, Τούρκος πεθαίνει». Κάτω από αυτή την πολιτική, ο λαός χάνει τη φωνή του, την ελευθερία και την ανεξαρτησία του, την προσωπικότητα και την ταυτότητα του […] Αν έχετε προσέξει τα «αχ και βαχ» αυξάνονται όταν αυξάνονται οι φόνοι, οι βιασμοί, οι ληστείες, το λαθρεμπόριο και οι κλεψιές. Το κράτος εξαφανίστηκε, ο πληθυσμός του άλλαξε, αλλά κανένας δεν ανοίγει το στόμα του ούτε για ένα «αχ και βαχ» […] Παρά να μοιρολογούμε απέναντι σε τέτοια γεγονότα, είναι προτιμότερο να υπερασπιστούμε την ελευθερία μας, την προσωπικότητα και την ταυτότητα μας.

Την προηγούμενη βδομάδα ακούστηκαν και πάλι τα «αχ και βαχ» από το λαό που αποκοιμήθηκε με τις πολιτικές «μητέρας-κόρης πατρίδας», «Τούρκος έρχεται, Τούρκος φεύγει», από το λαό εκείνο που δέθηκε με τον μισθό και την χρηματοδοτική βοήθεια. Προσπαθούσαμε να ικανοποιήσουμε την περιέργεια μας με καθημερινά κουτσομπολιά για το «ποιος πέθανε, ποιος τον σκότωσε, πόσες μαχαιριές έφαγε…». Και ξαφνικά ακούσαμε για τον βιασμό της κόρης ενός ήρωα μας, την βίασαν και την απήγαγαν […] Όλων η περιέργεια ήταν για το «πώς έγινε, ποιος το έκανε, γιατί να το κάνει».

  • Μα γίνονται τέτοια πράγματα;
  • Γίνονται και θα γίνουν ακόμα κι΄ άλλα!
  • Μα ποιος μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο;
  • Μπορεί! Και θα γίνουν ακόμα χειρότερα!

Εάν έχουμε περιέλθει στην κατάσταση μιας κοινότητας που της έχουν πάρει τα πάντα, που της έχουν κλέψει την ταυτότητα και την προσωπικότητα της και αν δεν έχουμε αντιδράσει καθόλου, εάν βλέπουμε τους πατριώτες αριστερούς, τους διανοούμενους, τους συγγραφείς, τους δάσκαλους, τους επικεφαλής των συντεχνιών και τους εργάτες ως προδότες, εάν έχουμε δώσει τη ψήφο μας σε λάθος πολιτικούς και πολιτικές, τότε θα έρθουν να μας βρουν τα χειρότερα. Όταν υποταχθούμε, τότε είναι αναπόφευκτο ότι θα εξαφανιστούμε. Και μην παρασυρθείτε από τη γοητεία της ρητορικής περί της «μητέρας πατρίδας και μικρής πατρίδας»… γιατί η μικρή εξαφανίστηκε… έμεινε μόνο η μάνα. Έτσι είναι η μάνα… και αγαπά και δέρνει.

Τι είπε ο δικαστής – ευτυχώς από αυτούς που η γενιά τους ακόμα δεν εξαφανίστηκε – στους βιαστές της κόρης του ήρωα; «Η ΤΔΒΚ δεν είναι το χάνι του Πάντζιαρου… Εξαιτίας σας αυτή η κοινότητα άρχισε να βλέπει ασχημίες και εγκλήματα που πιο παλιά δεν έβλεπε ούτε στα όνειρά της…».

Η πραγματικότητα όμως, δυστυχώς, είναι ότι η ΤΔΒΚ είναι χειρότερη από το χάνι του Πάντζιαρου. Σε αυτό το χάνι άλλαξαν όλα, από το Α ως το Ω. Οι μόνοι που δεν άλλαξαν και έμειναν αγνοί είναι οι δικαστές, οι εισαγγελείς, οι δικηγόροι. Όμως πολύ σύντομα και αυτοί θα γίνουν όπως την μητέρα πατρίδα. Και τη θέση του δικαστή Ιλκέρ Σερτμπαϊ – που σπάνια βρίσκει κάποιος – θα πάρουν δικαστές που θα λένε «ας μην λείψει ποτέ από το ράχη της γυναίκας η ράβδος»!

4 Ιουλίου 1996

Εφημερίδα Yeni Düzen

Kutlu Adalı, “Sopa ve Sıpa”, Yeni Düzen, 4.7.1996

Μετάφραση: Νίκος Μούδουρος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s